Tematyka monet
Stanisław Konarski

Stanisław Konarski (właściwie Hieronim Franciszek
Konarski; w zakonie pijarów przybrał
imię zakonne Stanisław od św. Wawrzyńca) był
wybitnym pisarzem, pedagogiem i działaczem
społecznym. W 1740 r. utworzył słynne później
Collegium Nobilium w Warszawie oraz przeprowadził
reformę szkół pijarskich. Był bliskim
współpracownikiem króla Stanisława Augusta
od jego wstąpienia na tron w 1764 r. Jako jeden
z pierwszych został obdarowany królewskim
złotym medalem z sentencją Sapere auso
(„Odważył się być mądrym”), a w podzięce
za medal zadedykował królowi swój wiersz.
Stanisław Konarski należał do obozu reform.
W rozlicznych pismach politycznych, polemikach,
tłumaczeniach, a także utworach poetyckich
i dramatach głosił potrzebę nowoczesnej
edukacji, zaangażowania w sprawy społeczne
i polityczne (zwłaszcza potępiał liberum veto),
odnowy moralności w duchu chrześcijańskim.
Na awersie medalu, tożsamym z rewersem
monety kolekcjonerskiej, łaciński napis wokół
popiersia Konarskiego (w piusce na głowie,
w zakonnym habicie) głosi (w tłumaczeniu):
„Stanisław Konarski, starodawnych szkół pijarskich
w Polsce i Litwie przełożony prowincjał”.
Księgi pokazane na rewersie medalu, przyozdobione
wieńcem dębowym, to najszerzej znane
dzieła Konarskiego: O poprawie wad wymowy (pierwsze wydanie łacińskie – 1741 r.) i O skutecznym
rad sposobie, albo o utrzymywaniu ordynaryjnych
sejmów (wydane w czterech tomach
w latach 1760–1763). Widnieje tam też, oprócz
sentencji Sapere auso, ujęty skrótowo łaciński
napis „Stanisław August król 1765”. Data 1765 jest
niewłaściwa, gdyż wtedy jeszcze mennica w Warszawie
nie była w pełni uruchomiona. Antoni
Schroeder, administrator mennicy, podawał, że
medal wybito dopiero w 1771 r., w złocie o wadze
18 dukatów (ok. 60 g) dla Stanisława Konarskiego, oraz w srebrze i brązie. Autorem stempli był
nadworny medalier króla Jan Filip Holzhaeusser,
co potwierdza sygnatura artysty
umieszczona na medalu.
Marta Męclewska
Projekt monety na podstawie zdjęcia medalu ze zbiorów Zamku
Królewskiego w Warszawie – Muzeum, fot. Andrzej Ring, Lech
Sandzewicz